Przekład ukraiński kazania, o którym pisałem był 16 lipca br., znaleźć można na stronie Diecezji Łuckiej Kościoła Rzymskokatolickiego w Ukrainie.
Blog niniejszy w założeniu służyć ma publikacji tekstów publicystycznych na temat katolickich Kościołów tradycji bizantyjskiej, czyli Kościołów greckokatolickich. Autor jest duchownym greckokatolickiej archieparchii przemysko-warszawskiej. Prezentowane będą zarówno teksty archiwalne, jak też i pisane na bieżąco. Po polsku i ukraińsku, być może wklei się także co nieco w innych językach.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zbrodnia wołyńska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zbrodnia wołyńska. Pokaż wszystkie posty
sobota, 7 września 2019
wtorek, 16 lipca 2019
O. Prof. Jacek Salij OP - kazanie w 76. rocznicę "Krwawej Niedzieli" na Wołyniu
Jeden z najbardziej znanych polskich teologów, kaznodziejów i popularyzatorów zagadnień religijnych, Ojciec Profesor Jacek Salij Ordinis Praedicatorum , wygłosił w niedzielę 14 bm. kazanie na Mszy św. w rzymskokatolickiej katedrze w stolicy Wołynia - Łucku. Kazanie to poświęcone było problematyce pojednania polsko-ukraińskiego w kontekście kolejnej, 76. już rocznicy "Krwawej Niedzieli" (11.VII.1943) na Wołyniu.
Pełny tekst kazania publikuje KAI - gorąco zachęcam do uważnej lektury, "przeżucia" tego tekstu
i zastosowania się do rekomendacyj Dostojnego Autora, zawartych w trzech punktach na samym końcu.
Mam nadzieję, że kazanie to zostanie szybko przetłumaczone na ukraiński i rozpropagowane w ukraińskim społeczeństwie.
Wypadałoby sobie życzyć, aby reakcja społeczeństwa ukraińskiego nie ograniczyła się do radości z faktu, że Kaznodzieja, sam będąc ocalałym z Rzezi Wołyńskiej (w której okrutnie zamordowano szereg członków jego bliższej i dalszej rodziny), kładzie nacisk na to, by także Polacy uznali, że ich rodacy również dopuszczali się zbrodni na Ukraińcach, i by modlili się za dusze Ukraińców zamordowanych przez Polaków. Bo jeśli na konstatacji typu "nareszcie się przyznali, że oni też" się skończy, to... szkoda gadać.
W szczególności oczekiwałbym, że podobne kazanie przy analogicznej okazji usłyszymy z ust duchownego UKGK. A jeszcze lepiej, żeby nie jeden raz, nie z ust jednego kaznodziei, i może nie tylko z UKGK, ale i z PKU na przykład.
Kazanie Ojca Jacka jest cennym ziarnem rzuconym w bardzo ostatnio wyschłą glebę stosunków polsko-ukraińskich. Czy Ukraińcy i Polacy postarają się, by to ziarno podlewać i chronić, by wyrósł zeń obfity plon rzeczywistego, a nie rytualno-dyplomatyczno-oficjalnego pojednania? OBY! Panie, wysłuchaj i zmiłuj się!
Pełny tekst kazania publikuje KAI - gorąco zachęcam do uważnej lektury, "przeżucia" tego tekstu
i zastosowania się do rekomendacyj Dostojnego Autora, zawartych w trzech punktach na samym końcu.
Mam nadzieję, że kazanie to zostanie szybko przetłumaczone na ukraiński i rozpropagowane w ukraińskim społeczeństwie.
Wypadałoby sobie życzyć, aby reakcja społeczeństwa ukraińskiego nie ograniczyła się do radości z faktu, że Kaznodzieja, sam będąc ocalałym z Rzezi Wołyńskiej (w której okrutnie zamordowano szereg członków jego bliższej i dalszej rodziny), kładzie nacisk na to, by także Polacy uznali, że ich rodacy również dopuszczali się zbrodni na Ukraińcach, i by modlili się za dusze Ukraińców zamordowanych przez Polaków. Bo jeśli na konstatacji typu "nareszcie się przyznali, że oni też" się skończy, to... szkoda gadać.
W szczególności oczekiwałbym, że podobne kazanie przy analogicznej okazji usłyszymy z ust duchownego UKGK. A jeszcze lepiej, żeby nie jeden raz, nie z ust jednego kaznodziei, i może nie tylko z UKGK, ale i z PKU na przykład.
Kazanie Ojca Jacka jest cennym ziarnem rzuconym w bardzo ostatnio wyschłą glebę stosunków polsko-ukraińskich. Czy Ukraińcy i Polacy postarają się, by to ziarno podlewać i chronić, by wyrósł zeń obfity plon rzeczywistego, a nie rytualno-dyplomatyczno-oficjalnego pojednania? OBY! Panie, wysłuchaj i zmiłuj się!
wtorek, 22 października 2013
"Wybaczyć wszelkie zło" - nowy film Grzegorza Linkowskiego
Wklejony poniżej anons pochodzi ze strony WWW greckokatolickiej eparchii wrocławsko-gdańskiej.
29 października o godzinie 22:54 w cyklu "Świat Bez Fikcji" TVP 2 wyemituje film dokumentalny w reżyserii Grzegorza Linkowskiego „Wybaczyć wszelkie zło.”
___________________________________
„Wybaczyć wszelkie zło.”
scenariusz i reżyseria : Grzegorz Linkowski
czas: 45 min.
©TVP SA 2013 rok
Czy możliwe jest pojednanie polsko-ukraińskie? Dwóch młodych historyków Polak: dr Mariusz Zajączkowski i Ukrainiec dr Roman Kabaczij analizują nieznane sensacyjne fakty, dotyczące rozmów i porozumień pomiędzy AK-DSZ i UPA z maja 1945 roku. Prezentują unikalny cykl archiwalnych zdjęć przedstawiających strony : ukraińską i polską podczas przygotowań do rozmów i samych negocjacji, które odbywają się tuż po tragicznych wydarzeniach na Wołyniu , na kilka miesięcy przed Akcją „Wisła„ , a które w efekcie prowadzą do zaprzestania bratobójczych walk i wspólnego zbrojnego wystąpienia przeciwko nowej komunistycznej władzy. W tym samym czasie w 70 rocznicę tragicznych wydarzeń na Wołyniu wyrusza na Ukrainę pielgrzymka z krzyżem bł. Jerzego Popiełuszki (z parafii św. Stanisława Kostki w Warszawie) pod hasłem „Zło dobrem zwyciężaj”. Pielgrzymi uczestniczą w wielu spotkaniach ze społecznością ukraińską na Wołyniu próbując wspólnie odnaleźć drogę do pojednania obu narodów. Film pokazuje że trudna pamięć nie musi dzielić.
__________________________________________
Przypomnijmy: Konferencja poświęcona porozumieniu zawartemu 21 maja 1945 r. między zamojskim Inspektoratem Armii Krajowej a ukraińskimi organizacjami narodowo-wyzwoleńczymi odbyła się w piątek 18 maja 2012 r. w Cieszanowie. To przykład właściwego działania i udanego porozumienia – mówi o tamtym wydarzeniu główny organizator konferencji greckokatolicki ksiądz, Stefan Batruch, prezes Fundacji Kultury Duchowej Pogranicza.
W maju 1945 r. na terenie powiatu lubaczowskiego doszło do rozmów kierownictwa Inspektoratu Armii Krajowej – Delegatury Sił Zbrojnych (AK-DSZ) Zamość z przedstawicielami Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej (UHWR), Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – Bandery (OUN-B) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). W ich efekcie 21 maja 1945 r. w przysiółku Lublińca Nowego – Żarach zawarte zostało porozumienie o nieagresji i współpracy.
– Wcześniej to wydarzenie nie było gruntownie zbadane. Teraz udało się ustalić miejsce tych rozmów i odtworzyć ich przebieg – mówi ks. Stefan Batruch.
– Nie odnajduję się w aspekcie liczenia ofiar i analizowania polsko-ukraińskich okrucieństw. Odczuwam raczej potrzebę odnajdywania takich momentów, które mówią o tym, że Polacy i Ukraińcy współpracowali ze sobą, potrafili się odnaleźć w trudnych sytuacjach – wyjaśnia ideę spotkania ks. Batruch.
– Porozumienie z maja 1945 jest dla mnie przykładem, że w momencie trudnym, gdzie popełniono wiele błędów i było wiele niewinnych ofiar po obu stronach, znaleźli się dowódcy podziemia polskiego i ukraińskiego, którzy mieli w sobie tyle roztropności i mądrości, żeby powiedzieć, że potrzeba szukać dróg porozumienia – dodaje.
Zdaniem kapłana, konflikty między różnymi społecznościami zdarzały się w różnych częściach świata zawsze. Nie zawsze jednak ci, którzy te konflikty powodowali, zdobywali się na to, żeby usiąść do stołu i wyjaśniać nieporozumienia. – Są więc momenty, którymi możemy się pochwalić, że prócz błędów, które popełniali, potrafili wykazać dużo mądrości – ocenia ks. Batruch.
W czasie spotkania padła propozycja upamiętnienia tego wydarzenia w formie tablicy lub obelisku, co spotkało się z przychylnością obecnych.(wyk.KAI)
Red.
niedziela, 23 czerwca 2013
Moje stanowisko wobec problemu "Wołynia"
Na łamach ukazującego się w Warszawie tygodnika ukraińskiego "Nasze Słowo" tematyka zbrodni zwanych potocznie acz nieściśle "wołyńskimi" doczekała się ostatnio licznych publikacji. Ba, powstał nawet na stronie internetowej "NS" osobny dział - "Wołyń 1943".
W jednym z tych artykułów Autor - nie należący do Redakcji - poświęcił jedno zdanie mojej osobie oraz mym poglądom na kwestię "wołyńską". Uznałem za stosowne napisać replikę, prostującą dane na temat mej osoby i precyzującą, na czym zasadza się me stanowisko w kwestii "Wołynia" - Redakcja zaś ową replikę opublikowała w nr 25/2013 tygodnika (z datą dzisiejszą).
Ponieważ w tekście opublikowanym redaktor stylistyczny wprowadził pewne zmiany - nie naruszające zresztą w niczym zasadniczego sensu mej wypowiedzi, ale nieco zniekształcające mój styl - postanowiłem opublikować poniżej wersję oryginalną, skopiowaną i wklejoną prosto z pliku wysłanego niegdyś do Redakcji:
W jednym z tych artykułów Autor - nie należący do Redakcji - poświęcił jedno zdanie mojej osobie oraz mym poglądom na kwestię "wołyńską". Uznałem za stosowne napisać replikę, prostującą dane na temat mej osoby i precyzującą, na czym zasadza się me stanowisko w kwestii "Wołynia" - Redakcja zaś ową replikę opublikowała w nr 25/2013 tygodnika (z datą dzisiejszą).
Ponieważ w tekście opublikowanym redaktor stylistyczny wprowadził pewne zmiany - nie naruszające zresztą w niczym zasadniczego sensu mej wypowiedzi, ale nieco zniekształcające mój styl - postanowiłem opublikować poniżej wersję oryginalną, skopiowaną i wklejoną prosto z pliku wysłanego niegdyś do Redakcji:
«Волинь»
- моя позиція
Пан Михайло Шумада з Ольштина у своїх Вільних зауваженнях... («НС» № 21 від 26
травня 2013) присвятив моїй особі та поглядам ось таке речення:
Диякон Петро
Сивицький з Люблина (викладач теологічних дисциплін для студентів) вважає, що
українці повинні офіційно признатися до вбивств поляків на Волині і засудити
цей ганебний злочин: це був би необхідний акт «морального самоочищення
української нації».
П. Шумада назвав мене серед трьох прикладів «католицьких
ієрархів вищого рівня», погляди яких на «Волинь» йому не подобаються - зараз
після латинського львівського архиєпископа М. Мокшицького, а перед сумнозвісним
о. ТІ-З.
Я очевидно, вдячний ольштинському дописувачеві за
визнання мене «ієрархом вищого рівня» (як диякон, перебуваю якраз на найнижчому щаблі ієрархічної драбини).
Проігнорував би також помилку щодо мого заняття: я за першою освітою історик і
викладаю лише історію й архівістику, які вочевидь до «теологічних дисциплін» не
належать. Але це, що написав про мої погляди стосовно «волинського питання»,
вимагає з мого боку репліки.
Моя позиція – позиція християнина і українця. Християнина
– вірного і священнослужителя Української Греко-Католицької Церкви. Українця,
який зараховує себе не до націоналістичної, а до
християнсько-консервативної школи суспільно-політичного мислення, який схиляє
голову перед постатями В’ячеслава Липинського і Андрея Шептицького, а не Д.
Донцова чи С. Бандери.
Як християнин не визнаю колективної відповідальности.
«Признаватися» і каятися мали б ті, що скоїли злочини, порушуючи Божу заповідь
«Не вбивай». З непричетних досить, коли не будуть злочинів заперечувати,
вибілювати, виправдовувати, промовчувати, а злочинців прославляти як героїв. У
кожному катихизмі, навіть у катихизмовій частині молитовника, знайти можна
перелік т.зв. чужих гріхів: 1. Наказувати гріх 2. Спонукувати до гріха 3. Дораджувати до гріха 4.
Дозволяти на гріх 5. Допомагати до гріха
6. Не карати за гріх 7.
Гріх боронити 8. Гріх хвалити 9. На гріх мовчати. Отож, хто сам не мордував, мав би лише
стриматися від отого чужого гріха. Звичайно, похвально було б крім того – в
кого є змога – включитися в процес «вигоювання ран» через спільну молитву,
допомогу родинам жертв у впорядкуванні місць поховання тощо. Треба водночас
мати свідомість, що діяльність ОУН-Б та «другої» УПА була суто регіональним
явищем і абсолютна більшість українців (тодішніх і теперішніх) зовсім
непричетна до «волинських» чи пак «волинсько-галицьких» подій. Отож більшості
українців, якщо треба морально очищуватися (а це потрібно кожному, адже всі ми
грішні), то не у зв’язку з «Волинню».
Як українець, не погоджуюся на поділ жертв на кращі й
гірші, тобто, відповідно, вбиті в рамках «жорстокого ґеноциду» та «справедливої
відплати». Хай перших було більше за других, хай і дійсно дії ОУН та УПА були
ґеноцидом, а дії польських «месників» - «лише» воєнним злочином: невинній,
мирній людині зовсім байдуже, чи її вбивають у рамках «ґеноциду» чи «воєнного
злочину». Я також принципово проти того, щоби моральну
проблематику зв’язану зі злочинами українських інтегральних націоналістів
зводити лише до вбивств польського населення. На жаль, ми зараз є свідками
цього: у різних заявах українських церковних ієрархів і суспільних діячів,
мовиться про вбивства поляків (не зовсім ясно ким), автори й «підписанти»
простягають полякам руку, навіть «прощають і просять прощення». Питання ж
українських жертв ОУН-Б вищеназваними представниками української еліти просто
ігнорується. У сучасній Україні про це резонансно говорять мабуть лише т.з.
антифашисти, звідти ж певно і в самого п. М. Шумади таке переконання, що,
мовляв, звинувачення «націоналістичного руху» у винищенні також українців – це
«традиційне і завжди брехливе» діло Москви. Нібито писане Митр. Андреєм у 1942
р. про «вбивство брата-громадянина», нібито післявоєнні мельниківські та
бульбівські спогади про жорстоке винищування бандерівцями політичної
конкуренції – все московських рук твори. Це або вищого сорту наївність, або
моральна зрада тих українців, які загинули за те, що хотіли України «не такої»
чи не тим самим «Вождем» очоленої. Це, свідоме чи ні, фальшування рідної
історії. Прикро, що до такого прикладають руку і представники Церков – адже
Церква Христова якраз і покликана бути моральним орієнтиром суспільства, а дане
питання, крім суто історичного аспекту (який, утім, має сам по собі чимале
виховне значення), має і аспект цілком сучасний. Адже в сучасній Україні діють
політичні сили, які посилаються на традиції та ідеологію інтегрального
націоналізму. Зводячи всі моральні контроверсії докола цього ж націоналізму до
«українсько-польського конфлікту», не відмежовуючися вчасно від інтегрального
націоналізму як такого, представники Церков ризикують хоча б тим, що на випадок
яскравих розходжень між націоналістичною владою і Церквою, коли Церква з огляду
на основні свої приципи скаже націоналістичній владі Non possumus! – не отримає
належної підтримки з боку власних вірян, яким у свій час не було надано
відповідної вакцини проти націоналістичного віруса.
Накінець нагадаю ще одну подію з вересня 1939 р. У с.
Коросно біля Перемишлян місцеві українці, користуючися моментом анархії після
вторгнення совєтів, пограбували тамошніх польських колоністів. От, «було ваше –
тепер наше». Пограбували тільки, не вбивали. Проте коли довідався про це бл.
Омелян Ковч (1884-1944), парох Перемишлян і Коросна, його реакція була ясна і
недвозначна: сказавши людям, що таким чином вони виявили марність його
душпастирської праці («я вас виховував на добрих людей, добрих українців – а
виховав голоту»), наказав віддати забрані речі. А не був це «хрунь» чи
«угодовець» - це був колишній капелан УГА, діяч міжвоєнного періоду,
неодноразово репресований польськими властями. Цікаво, якими словами окреслив
би винуватців масових убивств мирного населення, коли б дожив до 1943/44 р. на
волі. Можемо припускати, що ці слова не були б лагіднішими, ніж ті з 1939 р. І
саме ця «лінія» священномученика Омеляна, разом із ученням Митрополита Андрея,
є для мене надійним дороговказом, якщо ідеться про оцінку трагічгих подій
сорокових років.
диякон Петро Сивицький
A oto wersja polskojęzyczna, powstała z inicjatywy Pana Wiesława Tokarczuka:
1. Nakazywać grzech;
A oto wersja polskojęzyczna, powstała z inicjatywy Pana Wiesława Tokarczuka:
„Wołyń” – moje stanowisko
Pan Michał Szumada z Olsztyna w swoich „Swobodnych
uwagach...” („Nasze Słowo" № 21 z 26 maja 2013 r.) poświęcił mojej osobie
i poglądom takie oto zdanie:
Diakon Piotr
Siwicki z Lublina (wykładowca dyscyplin teologicznych dla studentów) uważa, że
Ukraińcy powinni oficjalnie przyznać się do mordowania Polaków na Wołyniu i
potępić tę haniebną zbrodnię: byłby to konieczny akt „moralnego samooczyszczenia
narodu ukraińskiego".
P. Szumada wymienił mnie wśród trzech przykładów „katolickich
hierarchów wysokiej rangi”, których poglądy na temat „Wołynia” nie podobają mu się - zaraz
po łacińskim arcybiskupie lwowskim M. Mokrzyckim, a przed cieszącym się smutną
sławą ks. T. I.-Z.
Ja, oczywiście, jestem wdzięczny olsztyńskiemu autorowi
za uznanie mnie za „hierarchę wysokiej rangi" (jako diakon, znajduję się
akurat na najniższym szczeblu
drabiny hierarchicznej). Zignorowałbym także błąd w przedmiocie mego zajęcia:
jestem z pierwotnego wykształcenia historykiem i
wykładam jedynie historię i archiwistykę, które do „dyscyplin
teologicznych" oczywiście nie należą. Ale to, co [p. Szumada] napisał o
moich poglądach na „kwestię wołyńską" wymaga repliki z mej strony.
Moje stanowisko - to stanowisko chrześcijanina i Ukraińca. Chrześcijanina
– wiernego i duchownego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Ukraińca, który zalicza siebie nie do
nacjonalistycznej, ale do chrześcijańsko-konserwatywnej szkoły myśli społeczno-politycznej,
który chyli głowę przed postaciami
Wacława Lipińskiego [Wiaczesław Łypynśkyj,
1882-1931] i Andrzeja Szeptyckiego, a
nie Dymitra Doncowa czy Stefana Bandery.
Jako chrześcijanin nie uznaję zasady odpowiedzialności
zbiorowej. „Przyznawać się" i kajać winni ci, którzy popełnili zbrodnie,
naruszając Boże przykazanie „Nie zabijaj". Jeśli chodzi o ludzi nie
mających udziału w zbrodniach, to wystarczy, że nie będą zbrodni negować, wybielać,
usprawiedliwiać i przemilczać, a zbrodniarzy gloryfikować jako bohaterów. W
każdym katechizmie, a nawet w katechizmowym rozdziale modlitewnika, można
znaleźć listę tak zwanych cudzych grzechów cudzych:
1. Nakazywać grzech;
2. Nakłaniać do grzechu;
3. Doradzać popełnienie grzechu;
4. Zezwalać na grzech;
5. Pomagać w grzechu;
6. Nie karać za grzech;
7. Bronić grzechu;
8. Pochwalać grzech;
9. Milczeć w obliczu grzechu.
Zatem ten, kto osobiście nie mordował, powinien tylko
powstrzymać się od popełniania owych grzechów cudzych. Oczywiście, byłoby to godne
pochwały, gdyby ponadto każdy, kto ma taką możliwość, zaangażował się w proces
„gojenia ran" poprzez wspólną modlitwę, pomoc dla rodzin ofiar w
porządkowaniu miejsc pochówku i tak dalej. Jednocześnie musimy mieć świadomość,
że działalność OUN-B i „drugiej" UPA była zjawiskiem stricte regionalnym i absolutna większość Ukraińców (ówczesnych i
współczesnych) nie miała i nie ma nic wspólnego z wydarzeniami „wołyńskimi"
czy raczej „wołyńsko-halickimi". Większość Ukraińców, o ile potrzebuje
moralnego oczyszczenia (a ono potrzebne jest każdemu, bo wszyscyśmy grzeszni),
to nie w związku z „Wołyniem".
Jako Ukrainiec nie zgadzam się na podział ofiar na lepsze
i gorsze, to jest, odpowiednio, zamordowane w ramach „okrutnego
ludobójstwa" i „sprawiedliwego odwetu". Niechże tych pierwszych
będzie więcej niż drugich, niech rzeczywiście działania OUN i UPA będą
ludobójstwem, a działania polskich „mścicieli" – „tylko" zbrodniami
wojennymi: dla niewinnego, spokojnego człowieka to zupełnie obojętne, czy
zabijają go w ramach „ludobójstwa" czy „zbrodni wojennej". Jestem
także zasadniczo przeciwny temu, aby problematykę moralną związaną ze
zbrodniami ukraińskich integralnych
nacjonalistów sprowadzać wyłącznie do mordów na ludności polskiej. Niestety,
obecnie jesteśmy tego świadkami: w różnych oświadczeniach ukraińskich
hierarchów kościelnych i działaczy społecznych mówi się o mordowaniu Polaków
(nie do końca wiadomo przez kogo), ich autorzy i sygnatariusze wyciągają do
Polaków rękę, nawet „przebaczają i proszą o przebaczenie" - natomiast
kwestia ukraińskich ofiar OUN-B przez wyżej wymienionych przedstawicieli
ukraińskiej elity jest po prostu ignorowana. We współczesnej Ukrainie szerokim
echem w tej sprawie odbija się chyba tylko głos tak zwanych antyfaszystów, stąd
też zapewne wziął się pogląd p. M. Szumady, że oskarżanie „nacjonalistycznego
ruchu" o eksterminację także Ukraińców, to „tradycyjne i zawsze
fałszywe" dzieło Moskwy. Tak, jak gdyby to, co pisał Metropolita Andrzej w 1942 roku o „zabójstwie
brata-współobywatela", jak gdyby powojenne wspomnienia melnykowców i bulbowców
o brutalnym eksterminowaniu konkurencji politycznej przez banderowców - wszystko
to wyszło spod moskiewskiej ręki. Jest to albo naiwność najwyższego stopnia,
albo moralna zdrada tych Ukraińców, którzy zginęli za to, że chcieli Ukrainy „nie
takiej" lub z niewłaściwym „Wodzem" na czele. Jest to, świadome lub
nie, fałszowanie ojczystej historii. Szkoda, że przykładają do tego rękę także
przedstawiciele Kościołów – ponieważ właśnie Kościół Chrystusowy jest powołany do
roli moralnego drogowskazu społeczeństwa, a przedmiotowy problem, oprócz swego
czysto historycznego aspektu (który zresztą sam w sobie posiada duże znaczenie
wychowawcze), ma również aspekt bardzo współczesny. We współczesnej Ukrainie
działają przecież siły polityczne, które odwołują się do tradycji i ideologii
integralnego nacjonalizmu. Redukując wszelkie moralne kontrowersje wokół tegoż
nacjonalizmu do „konfliktu ukraińsko-polskiego", nie odcinając się w porę
od integralnego nacjonalizmu jako takiego, przedstawiciele Kościołów ryzykują
chociażby tym, iż w przypadku rażących różnic pomiędzy nacjonalistyczną władzą
a Kościołem, kiedy Kościół ze względu na swoje fundamentalne zasady powie
nacjonalistycznej władzy Non possumus!
- nie otrzyma należytego wsparcia od swych
własnych wiernych, którym w swoim czasie nie podano odpowiedniej szczepionki
przeciwko nacjonalistycznemu wirusowi.
Na koniec przypomnę jeszcze pewne wydarzenie z września
1939 roku. W wiosce Krosienko (ukr. Korosno)
w pobliżu Przemyślan miejscowi Ukraińcy, wykorzystując moment anarchii po
wtargnięciu Sowietów, ograbili tamtejszych polskich kolonistów. Ot, „było wasze
- teraz nasze". Ograbili tylko, nie zabijali. Gdy jednak dowiedział się o
tym błogosławiony Emilian Kowcz (1884-1944), proboszcz Przemyślan i Krosienka,
jego reakcja była jasna i jednoznaczna: mówiąc ludziom, że w ten sposób
pokazali daremność jego pracy duszpasterskiej („ja was wychowywałem na dobrych
ludzi, dobrych Ukraińców – a wychowałem hołotę"), polecił zwrócić zabrane
rzeczy.
A nie był to chruń
czy „ugodowiec" - to był kapelan Ukraińskiej Armii Halickiej,
działacz okresu międzywojennego, wielokrotnie represjonowany przez polskie
władze. Ciekawe, jakimi słowami określiłby winnych masowych mordów cywilnej
ludności, gdyby dożył do lat 1943-1944 na wolności? Można przypuszczać, że te słowa nie byłyby
łagodniejsze, niż owe z 1939 roku. I ta „linia" kapłana-męczennika Emiliana,
wraz z nauczaniem Metropolity Andrzeja, jest dla mnie niezawodnym drogowskazem, gdy
mówimy o ocenie tragicznych wydarzeń lat czterdziestych.
diakon Piotr Siwicki
środa, 8 maja 2013
Ks. mitrat Stefan Batruch o pielgrzymce w 70 rocznicę zbrodni na Wołyniu
| Naszym
obowiązkiem jest przede wszystkim oddanie hołdu niewinnym ofiarom
zbrodni, gojenie ran obolałych rodzin, które są spadkobiercami cierpień,
które doświadczyli ich bliscy – tak o pielgrzymce w hołdzie ofiarom
zbrodni na Wołyniu w 70. rocznicę tragedii, połączonej z modlitwą
w intencji pojednania polsko-ukraińskiego, która odbędzie się w dniach
9-14 maja br. mówi główny jej organizator ks. mitrat Stefan Batruch,
proboszcz greckokatolickiej parafii w Lublinie i prezes Fundacji Kultury
Duchowej Pogranicza. Odbędzie się ona pod hasłem: „Zło dobrem
zwyciężaj”. Pielgrzymi z Kościołów rzymskokatolickiego
i greckokatolickiego będą się modlić w kościoła i cerkwiach w Polsce
i na Ukrainie. Towarzyszyć im będzie Krzyż z relikwiami bł. ks. Jerzego
Popiełuszki. Wypowiedź ks. mitrata Stefana Batrucha: „Wielką wartością tej pielgrzymki jest przede wszystkim to, że jest ona inicjatywą oddolną wielu środowisk i osób, które odczuwają, że należy w inny sposób podchodzić do trudnych tematów dotyczących trudnych stosunków polsko-ukraińskich. Są to osoby mieszkające w Gdańsku, Warszawie i Lublinie i z Ukrainy, ze Lwowa, Łucka, Uniowa. Na pewno należy przypisać to Opatrzności Bożej, że pomogła ona spotkać się tym osobom. Doszły one do wniosku, że rozdrapywanie ran, sypanie na nie soli nie zbliżą nas do wyjaśnienia naszych trudnych tematów, a szczególnie Zbrodni Wołyńskiej. Przy tym potrzebujemy spokoju, modlitwy, szukania tego, co nam jest wspólne, co nas łączy. Oczywiście naszym obowiązkiem jest przede wszystkim oddanie hołdu niewinnym ofiarom zbrodni, gojenie ran obolałych rodzin, które są spadkobiercami cierpień, które doświadczyli ich bliscy. Potrzebujemy do tego nie tylko balsamu słów i deklaracji, ale bardziej modlitwy i prośby, aby rany zostały uleczone Bożą mocą. Wśród pielgrzymów są krewni osób zamordowanych. Większość z nich zna z opowiadań losy swych bliskich. Mimo ogromnego cierpienia nie szukają winnych by ich osądzić, ale chcą dociec przyczyn tragedii i szukają takich możliwości, by mimo tragicznych wydarzeń oba nasze narody mogły żyć w pokoju, przyjaźni i pojednani. Patronem pielgrzymki jest bł. Jerzy Popiełuszko, niezwykle ważna postać dla Polski. Powtarzał on słowa: ‘Zło dobrem zwyciężaj’. Jego przesłanie jest obecnie ważne dla relacji polsko-ukraińskich a szczególnie przy obchodach 70. rocznicy Zbrodni Wołyńskiej. Dialog polsko-ukraiński trwa i mam nadzieję, że będzie się rozwijał. Widzę duży postęp w porównaniu z obchodami 60. rocznicy tragedii wołyńskiej. Przy obchodach 70. rocznicy widać zaangażowanie środowisk, które podjęły dyskusję na ten temat. Wspomnijmy choćby środowisko ‘Tygodnika Powszechnego’, KAI i inne. Widać w niej próbę szukania nowego podejścia do tego tematu. Nie ograniczamy się tylko do oceny, osądów i oskarżeń przy użyciu mocnych emocjonalnie sformułowań, ale bardziej mamy do czynienia z rzeczową i merytoryczną dyskusją poszukującą odpowiedzi, co zrobić, aby nasze relacje i kolejne rocznice mogły być obchodzone wspólnie, spokojnie i bez zacietrzewienia. W tym widzę postęp. Z drugiej strony jest potrzebny z oby dwóch stron upór. Jeśli nie będzie entuzjastów, jak te osoby, które uczestniczą w pielgrzymce, to nasz dialog zatrzyma się w martwym punkcie. Mamy coraz więcej osób, które chcą działać niezależnie od różnych przeszkód, opinii środowisk radykalnych i chcą działać na rzecz pojednania polsko-ukraińskiego. Widać, że jest to możliwe i w tym leży przyszłość naszych narodów. Ponadto wielką rolę mają do odegrania polscy i ukraińscy historycy. Na przykładzie środowiska lubelskiego widać, że nowe pokolenie historyków, którzy potrafią ze sobą rozmawiać, wymieniać się swoimi badaniami, dochodzić do wspólnych wniosków. To nowe pokolenie wnosi ważny wkład do tego, by lepiej poznać całą prawdę o tych tragicznych wydarzeniach”. |
tom (KAI) / Lublin |
Szczegółowy program pielgrzymki - na blogu "Z życia grekokatolików".
czwartek, 25 kwietnia 2013
Wspólna modlitwa w 70-lecie zbrodni wołyńskiej: Lublin, 9.V.2013
Podaję za stroną eparchii wrocławsko-gdańskiej:
===============================================================
Serdecznie zapraszamy na wspólną polsko-ukraińską modlitwę w kościele pw. św. Andrzeja Boboli, ul. Paderewskiego 20 w Lublinie, dnia 9 maja 2013 r.
- godz. 17.30 – wprowadzenie do wydarzeń na Wołyniu w 1943 r.
- godz. 18.00 – Pontyfikalna Liturgia św. Jana Chryzostoma, w intencji pojednania polsko-ukraińskiego pod przewodnictwem Metropolity Lubelskiego abpa Stanisława Budzika i Metropolity Przemysko-Warszawskiego abpa Jana (Martyniaka) z udziałem duchowieństwa z Polski, Ukrainy i Białorusi, śpiew poprowadzi chór archikatedry św. Jura we Lwowie;
- modlitwa przed ikonostasem, ukazującym świętych w dziejach narodów Polski i Ukrainy,
- podziękowanie osobom, ukazujących jak „zło dobrem zwyciężać”,
- koncert-requiem,
- nabożeństwo żałobne, zapalenie zniczy,
- braterskie spotkanie-agapa.
_____________________________________________________________________
Parafia Greckokatolicka Narodzenia NMP, Al. Warszawska 71, 20-803 Lublin, tel. 603762946, e-mail: s_batruch@poczta.onet.pl
Parafia Rzymskokatolicka św. Andrzeja Boboli, ul. Paderewskiego 20,20-860 Lublin, tel. 81 742 07 84. e-mail: bobola@bobola.pl
ks. Stefan Batruch i ks. Jerzy Ważny
============================================================
Należy przy tym zaznaczyć, że uroczystości lubelskie są częścią programu większego przedsięwzięcia: wspólnej polsko-ukraińskiej pielgrzymki, która odbędzie się pod hasłem "Zło dobrem zwyciężaj" i której celem będzie modlitwa za ofiary zbrodni sprzed 70 lat oraz w intencji pojednania polsko-ukraińskiego. Ramowy program tej pielgrzymki zamieszczony został na blogu "Z życia grekokatolików".
Subskrybuj:
Posty (Atom)