| Siedziba parafii | Siedziba duszpasterza | Dekanat | Wierni | Chrzty | I Kom. | Śluby | Pogrzeby | Uwagi |
| Asuny | Olsztyn | olsztyński | 650 | 16 | 11 | 11 | 5 | 1986 |
| Bajory Małe | Węgorzewo | olsztyński | ok. 400 | 3 | 6 | 3 | 3 | 1986 |
| Banie Mazurskie | Węgorzewo | olsztyński | 1126 | 19 | 10 | 4 | 16 | 1987 |
| Barkowo | Biały Bór | koszaliński | b. d. | 13 | 14 | 7 | 12 | 1985 |
| Bartoszyce | Olsztyn | olsztyński | 1116 | 16 | 14 | 4 | 10 | 1986 |
| Biały Bór | w miejscu | koszaliński | ok. 800 | 24 | 23 | 14 | 12 | 1985 |
| Bobolice | Koszalin | koszaliński | 290 | 2 | -- | 1 | 3 | 1985 |
| Braniewo | Elbląg | olsztyński | b. d. | b. d. | b. d. | b. d. | b. d. | Dane statystyczne włączone do par. Elbląg |
| Bytów | Słupsk | koszaliński | 250 | 10 | 6 | 2 | 7 | 1986 |
| Chrzanowo | Węgorzewo | olsztyński | ok. 150 | 1 | -- | -- | 1 | 1986 |
| Cyganek | w miejscu | olsztyński | 482 | 12 | 6 | 2 | 13 | 1986 |
| Dobiegniew | Gorzów Wlkp. | wrocławski | 30 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Dobre Miasto | Olsztyn | olsztyński | ok. 700 | 13 | 2 | 7 | 6 | 1986 |
| Drzewiany | Koszalin | koszaliński | 123 | 1 | -- | 1 | -- | 1986 |
| Dzierzgoń | w miejscu | olsztyński | ok. 600 | 3 | -- | 2 | 5 | 1986 |
| Elbląg | w miejscu | olsztyński | 200 | 5 | -- | 1 | -- | 1986 |
| Gdańsk | Cyganek | olsztyński | 350 | 7 | 7 | -- | 1 | 1986 |
| Gładyszów | Krynica | przemyski | ok. 60 | 1 | -- | 1 | -- | 1986 |
| Gliwice | w miejscu | wrocławski | 100 | -- | -- | 1 | -- | 1986 |
| Głogów | Zielona Góra | wrocławski | 73 rodziny | 2 | 1 | 2 | -- | 1986 |
| Gorlice | Krynica | przemyski | 135 | 2 | 3 | -- | 1 | 1986 |
| Górowo Iławeckie | w miejscu | olsztyński | 1157 | 24 | 22 | 17 | 15 | 1986 |
| Gorzów Wlkp. | w miejscu | wrocławski | 800 | 5 | 4 | 5 | 1 | 1985 |
| Hrebenne | Przemyśl | przemyski | ok. 500 | 1 | 1 | 1 | 7 | 1986 |
| Ińsko | Stargard Szczeciński | koszaliński | 300 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Jarosław | Przemyśl | przemyski | ok. 250 | 2 | 2 | -- | -- | 1986 |
| Katowice | Kraków | przemyski | 100 | 5 | 5 | 2 | 1 | 1986 |
| Kołobrzeg | w miejscu | koszaliński | ok. 900 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Komańcza | w miejscu | przemyski | 850 | 17 | 6 | 4 | 8 | 1986 |
| Koszalin | w miejscu | koszaliński | 1000 | 12 | 9 | 8 | -- | 1985 |
| Kraków | w miejscu | przemyski | ok. 400 | 4 | 2 | 3 | 10 | 1986 |
| Krempna | Krynica | przemyski | b. d. | -- | -- | -- | -- | brak życia liturgicznego |
| Kruklanki | Węgorzewo | olsztyński | 1021 | 21 | 15 | 4 | 17 | 1987 |
| Krynica | w miejscu | przemyski | 175 | 3 | 1 | -- | -- | 1986 |
| Kulaszne | Komańcza | przemyski | 120 | 3 | 1 | -- | 2 | 1986 |
| Lębork | Słupsk | koszaliński | 80 rodzin | 1 | -- | -- | 2 | 1987 |
| Legnica | w miejscu | wrocławski | 2500 * | 31 | 15 | 25 | 20 | 1986 |
| Łosie | Krynica | przemyski | ok. 130 | 1 | 2 | -- | -- | 1986 |
| Lubin | Wołów | wrocławski | b. d. | 8 | 3 | 4 | 5 | 1986 |
| Lublin | Warszawa * | olsztyński | ok. 50 | -- | -- | 1 | -- | 1987 |
| Marzęcino | Cyganek | olsztyński | ok. 100 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Miastko | Słupsk | koszaliński | ok. 800 | 10 | -- | 1 | 3 | 1986 |
| Międzybórz | Biały Bór | koszaliński | b. d. | 2 | 4 | 1 | 4 | 1986 |
| Międzyrzecz Wlkp. | Gorzów Wlkp. | wrocławski | 200 | 3 | 2 | 4 | 4 | 1986 |
| Miłki | Węgorzewo | olsztyński | ok. 450 | 6 | -- | 3 | 4 | 1987 |
| Modła | Legnica | wrocławski | 500 | b. d. | b. d. | b. d. | b. d. | 1986 statystyki posług włączone do par. Legnica |
| Nowica-Przysłup | Krynica | przemyski | ok. 100 | 1 | -- | -- | -- | 1986 |
| Oława | Wrocław | wrocławski | 70-100 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Olchowiec | Komańcza | przemyski | 40 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Olsztyn | w miejscu | olsztyński | ok. 1400 (320 rodzin) | 8 | 13 | 3 | 6 | 1986 |
| Opole-Nysa | Nysa | wrocławski | 47 | -- | 2 | -- | -- | 1986 |
| Ostre Bardo | Olsztyn | olsztyński | 400 | 3 | 1 | -- | 3 | 1985 |
| Pasłęk | Elbląg | olsztyński | 1200 | 36 | 22 | 21 | 25 | 1985 |
| Przemyśl | w miejscu | przemyski | ok. 2000 | 24 | 21 | 5 | 15 | 1986 |
| Pętna | Krynica | przemyski | 140 | 1 | 2 | 1 | 1 | 1986 |
| Pieniężno | Górowo Iław. | olsztyński | ok. 2000 (512 rodzin) | 33 | 24 | 16 | 20 | 1986 |
| Płoty | Kołobrzeg | koszaliński | ok. 400 | 2 | -- | -- | -- | 1987 |
| Poźrzadło | Zielona Góra | wrocławski | 200 | 1 | -- | 1 | -- | 1986 |
| Przemków | Zielona Góra | wrocławski | 86 rodzin | 3 | 2 | 7 | 4 | 1986 |
| Reszel | Kętrzyn | olsztyński | ok. 500 | 8 | -- | 3 | 2 | 1987 |
| Rozdziele | Krynica | przemyski | 71 | 2 | 3 | -- | -- | 1985 |
| Rzepedź | Komańcza | przemyski | b. d. | b. d. | b. d. | b. d. | b. d. | statystyki włączone do par. Komańcza |
| Skwierzyna | Gorzów Wlkp. | wrocławski | 100 | 5 | 2 | 4 | 2 | 1986 |
| Sławno | Słupsk | koszaliński | ok. 100 | 3 | -- | -- | -- | 1987 |
| Słupsk | w miejscu | koszaliński | ok. 1000 | 3 | 10 | -- | 4 | 1986 |
| Stargard Szczeciński | w miejscu | koszaliński | 3000 | 11 | 5 | -- | -- | 1985 |
| Strzelce Krajeńskie | Gorzów Wlkp. | wrocławski | 100 | 2 | -- | 1 | 1 | 1986 |
| Świdwin | Kołobrzeg | koszaliński | ok. 600 | 1 | -- | 1 | 4 | 1987 |
| Szczecin | Stargard Szczeciński | koszaliński | 100 rodzin | 1 | -- | -- | 1 | 1987 |
| Szczecinek | Wałcz | koszaliński | 500 | 2 | 2 | 2 | -- | 1986 |
| Szprotawa | Zielona Góra | wrocławski | ok. 300 | 3 | 4 | 9 | 3 | 1985 |
| Trzebiatów | Kołobrzeg | koszaliński | ok. 800 | 9 | -- | 4 | 4 | 1987 |
| Uście Gorlickie | Krynica | przemyski | ok. 50 | 3 | 1 | 1 | -- | 1986 |
| Ustrzyki Dolne | Przemyśl | przemyski | 150 | -- | -- | -- | -- | 1986 |
| Wałcz | w miejscu | koszaliński | 600 | 11 | 8 | 3 | 2 | 1986 |
| Warszawa | w miejscu | olsztyński | ok. 400 | 9 | 3 | 4 | 4 | 1986 |
| Węgorzewo | w miejscu | olsztyński | ok. 2500 | 23 | 12 | 11 | 17 | 1986 |
| Wołów | w miejscu | wrocławski | 800 | 1 | 2 | 1 | 1 | 1986 |
| Wrocław | w miejscu | wrocławski | 1150 | 12 | 10 | 6 | 3 | 1986 |
| Wydminy | Węgorzewo | olsztyński | ok. 340 | 4 | -- | 3 | 1 | 1987 |
| Zamienice | Legnica | wrocławski | 400 | -- | -- | -- | -- | 1986 statystyki posług włączone włączone do par. Legnica |
| Zielona Góra | w miejscu | wrocławski | 612 | 8 | 2 | 8 | 2 | 1986 |
czwartek, 29 września 2011
Statystyka Kościoła gr.kat. w PRL
Poniżej pozwolę sobie zaprezentować tabelkę z danymi statystycznymi obejmującymi 82 punkty duszpasterskie (w tym 1, Krempna, de facto już nie działał). Dane pochodzą z różnych lat (patrz "Uwagi"), generalnie z okresu 1985-1987, najczęściej z 1986 r. Zaczerpnięte zostały z: BLAZEJOWSKYJ D., Schematism of the Ukrainian Catholic Church: a Survey of the Church in Diaspora, Rome 1988, s. 936-975).
czwartek, 28 lipca 2011
Teren dawnego cmentarza unickiego "z lotu ptaka"
Dla dodatkowego zorientowania Czytelników bloga w położeniu i dzisiejszym stanie b. cmentarza proponuję skorzystać z Google Maps:
Pokaż Unicka 8 na większej mapie
Pokaż Unicka 8 na większej mapie
poniedziałek, 25 lipca 2011
"Tajemnica Unickiego Cmentarza" - Internetowa TV Lublin
Jest w Lublinie, u zbiegu ulic Walecznych i Unickiej, zaniedbany skrawek ziemi. O tym, że był to kiedyś cmentarz, świadczą dziś tylko rezultaty badań georadarowych i archeologicznych tudzież kwerend archiwalnych, a także pamięć (niektórych) ludzi.
Internetowa Telewizja Lublin wyprodukowała i zamieściła w sieci krótki (9 min. 16 s.) filmik o historii i współczesności tego miejsca. W filmie tym wypowiadam się m.in. ja (osoby wrażliwsze estetycznie ostrzegam: chcąc się ładnie ogolić przed nagraniem pozacinałem się haniebnie, stąd też widok mej fizys nie jest zbyt budujący), więc trudno mi oceniać całą tę produkcję: nemo iudex in causa sua. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, bym zachęcił PT Czytelników tego bloga do obejrzenia filmu o zapomnianym cmentarzu przy Unickiej 8 w Lublinie. Co niniejszym czynię. Miłego oglądania!
PS. Na stronie ITVL znaleźć można wiele innych, ciekawych materiałów poświęconych grekokatolikom. Linki do filmów podane są w osobnym wpisie na blogu "Z życia grekokatolików".
Internetowa Telewizja Lublin wyprodukowała i zamieściła w sieci krótki (9 min. 16 s.) filmik o historii i współczesności tego miejsca. W filmie tym wypowiadam się m.in. ja (osoby wrażliwsze estetycznie ostrzegam: chcąc się ładnie ogolić przed nagraniem pozacinałem się haniebnie, stąd też widok mej fizys nie jest zbyt budujący), więc trudno mi oceniać całą tę produkcję: nemo iudex in causa sua. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, bym zachęcił PT Czytelników tego bloga do obejrzenia filmu o zapomnianym cmentarzu przy Unickiej 8 w Lublinie. Co niniejszym czynię. Miłego oglądania!
PS. Na stronie ITVL znaleźć można wiele innych, ciekawych materiałów poświęconych grekokatolikom. Linki do filmów podane są w osobnym wpisie na blogu "Z życia grekokatolików".
sobota, 23 lipca 2011
Półrocznik "Grekokatolicy.pl" - numer trzeci!
Właśnie ukazał się trzeci - a w 2011 r. pierwszy - numer półrocznika "Grekokatolicy.pl". Można go nabyć w parafiach greckokatolickich w Polsce, a także w sklepie internetowym Sofija-net.pl, na stronie którego zapoznać się można również ze szczegółowym spisem treści.
Wśród opublikowanych w tym piśmie innych artykułów znaleźć można również i mój tekst pt. Języki "obce" w Ukraińskim Kościele Greckokatolickim. Chodzi tu oczywiście o języki inne niż cerkiewnosłowiański oraz ukraiński. Sam zaś artykuł rozwija temat podjęty w numerze poprzednim: tym razem z całokształtu postulowanej "polityki narodowościowo-językowej" UKGK w Polsce wyodrębniłem cieszący się największym zainteresowaniem (i budzący najzaciętsze polemiki) wątek stricte językowy, wyjaśniając m.in. szczegółowo, w jakim zakresie moim zdaniem winien być w praktyce duszpasterskiej UKGK w RP uwzględniony język polski.
Oczywiście, artykuł mój nie jest ani jedynym, ani też najważniejszym tekstem w numerze trzecim naszego półrocznika, który zawiera tyle porządnej umysłowej "strawy", że z czystym sumieniem mogę go polecić każdemu. W końcu to tylko dziesięć złotych... Przyjemnej lektury zatem!
Wśród opublikowanych w tym piśmie innych artykułów znaleźć można również i mój tekst pt. Języki "obce" w Ukraińskim Kościele Greckokatolickim. Chodzi tu oczywiście o języki inne niż cerkiewnosłowiański oraz ukraiński. Sam zaś artykuł rozwija temat podjęty w numerze poprzednim: tym razem z całokształtu postulowanej "polityki narodowościowo-językowej" UKGK w Polsce wyodrębniłem cieszący się największym zainteresowaniem (i budzący najzaciętsze polemiki) wątek stricte językowy, wyjaśniając m.in. szczegółowo, w jakim zakresie moim zdaniem winien być w praktyce duszpasterskiej UKGK w RP uwzględniony język polski.
Oczywiście, artykuł mój nie jest ani jedynym, ani też najważniejszym tekstem w numerze trzecim naszego półrocznika, który zawiera tyle porządnej umysłowej "strawy", że z czystym sumieniem mogę go polecić każdemu. W końcu to tylko dziesięć złotych... Przyjemnej lektury zatem!
sobota, 4 czerwca 2011
Relacja uczciwa a zmanipulowana
Pozwolę sobie raz jeszcze wrócić do tematu uroczystości w Horodle (29 maja 2011). Na przykładzie 2 relacji medialnych można zaprezentować różnice między przekazem uczciwym a zmanipulowanym.
Na stronie Archieparchii Przemysko-Warszawskiej krótka notka:
W Horodle w dawnej unickiej cerkwi odbyły się uroczystości religijne pod przewodnictwem J.E arcybiskupa Jana Martyniaka Metropolity Przemysko-Warszawskiego. Po Liturgii arcybiskup Jan Martyniak poświęcił pomnik, który jest podziękowaniem Polaków za uratowanie wiele rodzin polskich przez Ukraińców podczas tragicznych działań na Wołyniu w latach 1942-1945. Więcej informacji na stronie parafii p.w. św. Jacka w Horodle. FOTO
Trochę eufemistyczne te "tragiczne działania", notka dość zdawkowa, ale odsyła do obszerniejszej relacji na stronie WWW parafii w Horodle, a i fotogaleria mieści m.in. zdjęcie pomniczka, na którym wszystko jest dokumentnie opisane w obu językach, polskim i ukraińskim. Wprawdzie na tym zdjęciu napis jest chyba słabo czytelny (przynajmniej dla mnie), ale na witrynie parafii horodelskiej zamieszczono zdjęcie wyraźniejsze. Napis przytoczę poniżej w wersji polskiej:
WOLNOŚĆ WYMAGA MOCNYCH SUMIEŃ
Jan Paweł II Lwów 2001
PAMIĘCI UKRAIŃCÓW MOCNYCH SUMIEŃ CHRONIĄCYCH POLSKICH SĄSIADÓW PRZED MORDAMI ORGANIZACJI UKRAIŃSKICH NACJONALISTÓW I UKRAIŃSKIEJ POWSTAŃCZEJ ARMII
STOWARZYSZENIE 10 CZERWCA
TOWARZYSTWO MIŁOŚNIKÓW ZIEMI HORODELSKIEJ HORODŁO AD 2010
A teraz relacja druga, ze strony www.ugcc.org.ua:
Litościwie pominę to, że okoliczności śmierci bł. Zygmunta Pisarskiego, przynajmniej według wersji oficjalnej, wyglądały trochę inaczej (kto ciekawy, niech sobie pogoogluje). Ale czy z relacji powyższej da się w ogóle wywnioskować, co było istotną treścią uroczystości w Horodle?
Na stronie Archieparchii Przemysko-Warszawskiej krótka notka:
W Horodle w dawnej unickiej cerkwi odbyły się uroczystości religijne pod przewodnictwem J.E arcybiskupa Jana Martyniaka Metropolity Przemysko-Warszawskiego. Po Liturgii arcybiskup Jan Martyniak poświęcił pomnik, który jest podziękowaniem Polaków za uratowanie wiele rodzin polskich przez Ukraińców podczas tragicznych działań na Wołyniu w latach 1942-1945. Więcej informacji na stronie parafii p.w. św. Jacka w Horodle. FOTO
Trochę eufemistyczne te "tragiczne działania", notka dość zdawkowa, ale odsyła do obszerniejszej relacji na stronie WWW parafii w Horodle, a i fotogaleria mieści m.in. zdjęcie pomniczka, na którym wszystko jest dokumentnie opisane w obu językach, polskim i ukraińskim. Wprawdzie na tym zdjęciu napis jest chyba słabo czytelny (przynajmniej dla mnie), ale na witrynie parafii horodelskiej zamieszczono zdjęcie wyraźniejsze. Napis przytoczę poniżej w wersji polskiej:
WOLNOŚĆ WYMAGA MOCNYCH SUMIEŃ
Jan Paweł II Lwów 2001
PAMIĘCI UKRAIŃCÓW MOCNYCH SUMIEŃ CHRONIĄCYCH POLSKICH SĄSIADÓW PRZED MORDAMI ORGANIZACJI UKRAIŃSKICH NACJONALISTÓW I UKRAIŃSKIEJ POWSTAŃCZEJ ARMII
STOWARZYSZENIE 10 CZERWCA
TOWARZYSTWO MIŁOŚNIKÓW ZIEMI HORODELSKIEJ HORODŁO AD 2010
A teraz relacja druga, ze strony www.ugcc.org.ua:
Українська Греко-Католицька Церква | |||||
| У Польщі відбулися урочистості, присвячені поєднанню та примиренню польського та українського народів
 Попри страшне лихоліття Другої світової війни та операції „Вісла”, внаслідок якої була насильницька депортація корінного українського населення, однією з українських пам’яток, що збереглися на землях Західної Волині є церква Святого Миколая у Городлі (тепер Грубешівський повіт Люблінського воєводства). У Божественній Літургії св. Івана Золотоустого, яку очолив Перемишльсько-Варшавський Митрополит УГКЦ Іван Мартиняк за участю духовенства двох Церков, взяли участь численні вірні та гості, що прибули до Городла. Від духовенства УГКЦ Літургію служили: митр. прот. д-р Стефан Батрух, парох парафії Святого Миколая Чудотворця в Холмі, територія якої охоплює Городло; прот. Богдан Панчак, настоятель українських греко-католицьких семінаристів в Люблінській Митрополичій духовній семінарії; о. Сергій Стесенко, докторант кафедри права Східних Католицьких Церков факультету права, канонічного права і адміністрації Люблінського католицького університету Івана Павла ІІ. Під час Літургії, окрім української, лунала теж польська мова, а дияконське служіння звершував диякон д-р Петро Сивицький, науковий працівник ЛКУ. Окрасою відправи був літургійний спів українських семінаристів з Любліна. У проповіді Митрополит Іван звернув увагу на те, що починаючи з Городла, де в 1413 році була підписана унія між Польщею та Великим князівством Литви, яка в загальному мала позитивний вплив на становище українців, набирають сили унійні стремління і в Українській Церкві. Церква Святого Миколая має для українців особливе значення ще й тому, що хоча і первісно вона була знищена, а потім перебудовувалася, однак у 1937 році її посвятив Владика Миколай (Чарнецький), тодішній Апостольський візитатор для українців греко-католиків на Волині, Поліссі, Холмщині, Підляшші та Віленщині. Мощі блаженного Чарнецького були урочисто перенесені до цієї церкви в 2007 році. Душпастирське служіння для українців греко-католиків в 1931-1936 та 1940-1945 роках звершував о. Йосафат Федорик, тодішній парох в Городлі та інших ближніх селах, а пізніше підпільний єпископ УГКЦ. Попри те, що Городло спіткала доля, подібна до історії сотні українських місцевостей, які втратили своїх мешканців на етнічних територіях внаслідок депортацій та знищень, однак щороку щораз більше українців відвідує землі своїх предків. Натомість в сучасній історії залишатиметься незатертий слід культури і духовності нашого народу на цих землях, аж поки залишатимуться його видимі знаки, такі як українські церкви. Після урочистої відправи був здійснений чин благословення пам’ятної таблиці, яку встановили біля церкви польські мешканці Городла. Того самого дня українська семінарійна спільнота відвідала місцевість Ґдешин (по дорозі між Грубешовом і Замостям), де в 1671 році була збудована церква Покрови Пресвятої Богородиці. Після ліквідації УГКЦ на Холмщині і Підляшші в 1875 році з боку Російської імперії Православна Церква отримала греко-католицькі святині для свого використання, а вірних УГКЦ в насильницький спосіб змусили до переходу в лоно Православної Церкви, внаслідок чого у понад п’ятидесяти місцевостях геройською і мученицькою смертю загинуло багато греко-католиків. Церква Покрови Пресвятої Богородиці була перебудована на латинський храм лише в 1919 році. Великі старання для відновлення історичної пам’яті цієї місцевості зробив латинський парох Ґдешина, о. Ришард Осташ, на запрошення якого приїхала семінарійна спільнота. У храмі спочивають мощі блаженного Зиґмунта Пісарського, який був парохом цієї місцевості перед Другою світовою війною і надавав підтримку також місцевим українцям, відтак загинув від рук німців, захищаючи вірних свого села (1998 року його беатифікував Римський Архиєрей Іван Павло ІІ). У 2013 році в Ґдешині заплановано встановити пам’ятник, присвячений польсько-українському поєднанню. Інформацію подав о. Сергій Стесенко Історична довідка Перша згадка про Городло датується 1287 роком, як про село на заході Галицько-Волинської держави. У цьому селі пізніше будується замок і вже в XIV столітті воно згадується як визначне на Русі і стає місцем суперечки між Польщею та Литвою. У ньому між польським королем Владиславом ІІ Ягайлом та великим князем литовським Вітовтом 2 жовтня 1413 року була укладена угода. Рішення цієї угоди, заперечуючи положення Кревської унії 1385 р., підтверджували існування Великого князівства Литовського, Руського та Жемайтійського як окремої незалежної держави. Разом з тим визнавалася політична зверхність польського короля, який мав стати великим князем литовським після смерті Вітовта. Городельська унія передбачала зрівняння прав шляхти Королівства Польського та Великого князівства Литовського.
 | |||||
| Цю сторінку можна знайти тут: http://ugcc.org.ua/news_single.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=5369&cHash=5dfd8cd830274c846e8514339b1336ac |
Litościwie pominę to, że okoliczności śmierci bł. Zygmunta Pisarskiego, przynajmniej według wersji oficjalnej, wyglądały trochę inaczej (kto ciekawy, niech sobie pogoogluje). Ale czy z relacji powyższej da się w ogóle wywnioskować, co było istotną treścią uroczystości w Horodle?
poniedziałek, 30 maja 2011
Relacja z wczorajszych uroczystości w Horodle...
...dostępna jest na stronie WWW horodelskiej parafii rzymskokatolickiej. Są tam zamieszczone teksty niektórych przemówień, jest także sporo fotografii - zachęcam!
niedziela, 29 maja 2011
Ks. kan. Henryk Krukowski - przyjaciel chrześcijan wschodnich
Miałem dziś okazję gościć w nadbużańskim Horodle. W dawnej cerkwi neounickiej pw. św. Mikołaja Cudotwórcy (obecnie kościół fililalny) pod przewodnictwem JE Ks. Metropolity Przemysko-Warszawskiego celebrowana była Boska Liturgia, po której nastąpiło poświęcenie usytuowanego w pobliżu świątyni pomniczka ku czci Ukraińców, którzy ratowali Polaków od śmierci z rąk OUN i UPA.
Przy tej okazji warto przypomnieć postać Księdza Henryka Krukowskiego, Gospodarza i współorganizatora (wraz z Towarzystwem Miłośników Ziemi Horodelskiej oraz Stowarzyszeniem 10 Czerwca ) dzisiejszych uroczystości, na co dzień Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w Horodle i referenta ds. ekumenizmu w diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Pierwszy z wklejonych poniżej artykulików opublikowałem był swego czasu na portalach kosciol.pl i ekumenizm.pl :
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Greckokatolicki krzyż dla rzymskokatolickiego proboszcza
5 czerwca 2006 r. (poniedziałek) w osadzie Horodło (znanej szerszemu ogółowi z unii polsko-litewskiej z 1413 r.) w powiecie hrubieszowskim odbędzie się niecodzienna uroczystość. Proboszcz miejscowej parafii rzymskokatolickiej, ks. kan. Henryk Krukowski, otrzyma z rąk Metropolity Przemysko-Warszawskiego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, Ks. Arcybiskupa Jana Martyniaka, wysokiej rangi odznaczenie – złoty krzyż z ozdobami. Pontyfikalna Boska Liturgia św. Jana Chryzostoma, podczas której ks. Krukowskiemu włożony zostanie ów krzyż, rozpocznie się o 11.30 w miejscowej cerkiewce św. Mikołaja – zbudowanej w okresie międzywojennym dla neounitów, obecnie pełniącej rolę świątyni filialnej parafii rzymskokatolickiej. Obok głównego celebransa, Metropolity Jana, uczestnikami Liturgii będą sygnatariusze wniosku odznaczeniowego, trzej duchowni greckokatoliccy z Lublina (ks.ks. mitrat Stefan Batruch, protojerej Bogdan Pańczak i diakon Piotr Siwicki), a śpiew i asystę zapewnią alumni greckokatoliccy z lubelskiego seminarium.
Po raz pierwszy Kościół greckokatolicki w Polsce odznacza złotym krzyżem z ozdobami kapłana rzymskokatolickiego. Już zatem z tego powodu uroczystości horodelskie zasługują na wzmiankę. Podstawowym jednak powodem, dla którego warto o nich wiedzieć, jest osoba odznaczonego. Ks. Henryk Krukowski urodził się w 1946 r. we wsi Majdan Zahorodyński k. Siedliszcza. Po ukończeniu seminarium lubelskiego przyjął w 1971 r. święcenia prezbiteratu (potocznie: kapłańskie). Od roku 1986 jest proboszczem jedynej w Horodle parafii rzymskokatolickiej. Pełni także funkcje wicedziekana dekanatu Hrubieszów-Północ i referenta ds. ekumenicznych w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Jest kanonikiem honorowym kapituły konkatedralnej w Lubaczowie.
Już swoją pracę magisterską poświęcił tematyce wschodniochrześcijańskiej (Problemy liturgiczne w ustawodawstwie Synodu Unickiego Zamojskiego w 1720 roku, Lublin 1971). W swej posłudze kapłańskiej kładzie szczególny nacisk na właściwy stosunek zarówno do tradycji chrześcijaństwa wschodniego (w szczególności grekokatolicyzmu i prawosławia), jak też i do współczesnych tej tradycji spadkobierców. Postawę otwartości na Wschód stara się zaszczepić zarówno młodym kapłanom przewijającym się przez horodelską parafię w charakterze wikariuszy oraz swym parafianom, jak też i szerszym kręgom wiernych Kościoła rzymskokatolickiego, zwłaszcza w diecezji zamojsko-lubaczowskiej – publikując liczne (w chwili obecnej ponad 30) artykuły popularne w prasie lokalnej, przede wszystkim w zamojskiej wkładce do tygodnika „Niedziela”. Opublikował także dwie pozycje zwarte: „Horodło chrześcijańskie” (Lublin 1999) i „Siedliszcze. Dzieje parafii katolickiej” (Lublin 2000). Życzliwy stosunek do prawosławia, konsekwentne uznawanie grekokatolicyzmu za równoprawny i równie wartościowy, jak katolicyzm łaciński, człon Kościoła powszechnego, unikanie wątków polemicznych, potępienie wszelkich nacjonalizmów – to warte podkreślenia cechy działalności publicystycznej i popularyzatorskiej proboszcza z Horodła. Warto zaznajomić się z jego twórczością choćby poprzez portal www.niedziela.pl
odtworzenie wschodniego wystroju świątyni, co stanowi absolutny precedens: nie jest mi znany żaden analogiczny przypadek w Kościele łacińskim na tych terenach dzisiejszej Polski, które w XIX w. były pod zaborem rosyjskim. W niezbyt zamożnej parafii, z dużym udziałem ludności zatrudnionej w PGR-ach (wtedy), wysiłek taki zasługuje na szczególne uznanie. A tak prezentuje się efekt owych prac -
cerkiew z zewnątrz: http://organista.republika.pl/www/horodlocerk.jpg
wnętrze: http://organista.republika.pl/www/horodlocerkiko.jpg
Cerkiew św. Mikołaja służy miejscowym łacinnikom jako kościół filialny, bywa też okazyjnie udostępniana prawosławnym – niestety, zwykle na pogrzeby miejscowych „ostatnich Mohikanów” tego wyznania. Aby umożliwić swym wiernym „oddychanie wschodnim płucem” Kościoła powszechnego, ks. Krukowski od czasu do czasu zaprasza do celebrowania Boskiej Liturgii duchownych greckokatolickich tradycji zarówno ukraińskiej, jak też i synodalnej (jak proboszcz z Kostomłot o. archimandryta Roman Piętka MIC czy wizytator apostolski dla grekokatolików na Białorusi o. archimandryta Sergiusz Gajek MIC). Po raz pierwszy nastąpiło to w roku 1988 – dla uczczenia Tysiąclecia Chrztu Rusi, gdy zaproszeni zostali greckokatoliccy seminarzyści z Lublina z ówczesnym opiekunem, o. Teodozjuszem Jankowem, bazylianinem. Trzeba podkreślić, że organizując takie uroczystości z udziałem ukraińskich duchownych i alumnów ks. Krukowski miał i ma na celu również budowanie dobrych stosunków polsko-ukraińskich. Biorąc pod uwagę, że ogromny odsetek jego parafian stanowią uciekinierzy lub przesiedleńcy z Wołynia oraz ich potomkowie, należy tym bardziej docenić wysiłki horodelskiego proboszcza – motywowane nie takimi rachubami czy poglądami politycznymi, a wiernością nauce ewangelicznej.
Ksiądz kanonik Henryk Krukowski, skromny proboszcz małej parafii w Hrubieszowskiem, w pełni zasłużył na nadanie mu złotego krzyża z ozdobami, czyli nagrody, którą nadaje biskup eparchialny lub patriarcha (arcybiskup większy) kapłanowi za szczególne zasługi dla Kościoła.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tekścik nr 2 zamieszczony został już chyba tylko na ekumenizm.pl - w każdym razie poszukiwania na kosciol.pl dały wynik negatywny:
Przy tej okazji warto przypomnieć postać Księdza Henryka Krukowskiego, Gospodarza i współorganizatora (wraz z Towarzystwem Miłośników Ziemi Horodelskiej oraz Stowarzyszeniem 10 Czerwca ) dzisiejszych uroczystości, na co dzień Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w Horodle i referenta ds. ekumenizmu w diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Pierwszy z wklejonych poniżej artykulików opublikowałem był swego czasu na portalach kosciol.pl i ekumenizm.pl :
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Greckokatolicki krzyż dla rzymskokatolickiego proboszcza
5 czerwca 2006 r. (poniedziałek) w osadzie Horodło (znanej szerszemu ogółowi z unii polsko-litewskiej z 1413 r.) w powiecie hrubieszowskim odbędzie się niecodzienna uroczystość. Proboszcz miejscowej parafii rzymskokatolickiej, ks. kan. Henryk Krukowski, otrzyma z rąk Metropolity Przemysko-Warszawskiego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, Ks. Arcybiskupa Jana Martyniaka, wysokiej rangi odznaczenie – złoty krzyż z ozdobami. Pontyfikalna Boska Liturgia św. Jana Chryzostoma, podczas której ks. Krukowskiemu włożony zostanie ów krzyż, rozpocznie się o 11.30 w miejscowej cerkiewce św. Mikołaja – zbudowanej w okresie międzywojennym dla neounitów, obecnie pełniącej rolę świątyni filialnej parafii rzymskokatolickiej. Obok głównego celebransa, Metropolity Jana, uczestnikami Liturgii będą sygnatariusze wniosku odznaczeniowego, trzej duchowni greckokatoliccy z Lublina (ks.ks. mitrat Stefan Batruch, protojerej Bogdan Pańczak i diakon Piotr Siwicki), a śpiew i asystę zapewnią alumni greckokatoliccy z lubelskiego seminarium.
Po raz pierwszy Kościół greckokatolicki w Polsce odznacza złotym krzyżem z ozdobami kapłana rzymskokatolickiego. Już zatem z tego powodu uroczystości horodelskie zasługują na wzmiankę. Podstawowym jednak powodem, dla którego warto o nich wiedzieć, jest osoba odznaczonego. Ks. Henryk Krukowski urodził się w 1946 r. we wsi Majdan Zahorodyński k. Siedliszcza. Po ukończeniu seminarium lubelskiego przyjął w 1971 r. święcenia prezbiteratu (potocznie: kapłańskie). Od roku 1986 jest proboszczem jedynej w Horodle parafii rzymskokatolickiej. Pełni także funkcje wicedziekana dekanatu Hrubieszów-Północ i referenta ds. ekumenicznych w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Jest kanonikiem honorowym kapituły konkatedralnej w Lubaczowie.
Już swoją pracę magisterską poświęcił tematyce wschodniochrześcijańskiej (Problemy liturgiczne w ustawodawstwie Synodu Unickiego Zamojskiego w 1720 roku, Lublin 1971). W swej posłudze kapłańskiej kładzie szczególny nacisk na właściwy stosunek zarówno do tradycji chrześcijaństwa wschodniego (w szczególności grekokatolicyzmu i prawosławia), jak też i do współczesnych tej tradycji spadkobierców. Postawę otwartości na Wschód stara się zaszczepić zarówno młodym kapłanom przewijającym się przez horodelską parafię w charakterze wikariuszy oraz swym parafianom, jak też i szerszym kręgom wiernych Kościoła rzymskokatolickiego, zwłaszcza w diecezji zamojsko-lubaczowskiej – publikując liczne (w chwili obecnej ponad 30) artykuły popularne w prasie lokalnej, przede wszystkim w zamojskiej wkładce do tygodnika „Niedziela”. Opublikował także dwie pozycje zwarte: „Horodło chrześcijańskie” (Lublin 1999) i „Siedliszcze. Dzieje parafii katolickiej” (Lublin 2000). Życzliwy stosunek do prawosławia, konsekwentne uznawanie grekokatolicyzmu za równoprawny i równie wartościowy, jak katolicyzm łaciński, człon Kościoła powszechnego, unikanie wątków polemicznych, potępienie wszelkich nacjonalizmów – to warte podkreślenia cechy działalności publicystycznej i popularyzatorskiej proboszcza z Horodła. Warto zaznajomić się z jego twórczością choćby poprzez portal www.niedziela.pl
odtworzenie wschodniego wystroju świątyni, co stanowi absolutny precedens: nie jest mi znany żaden analogiczny przypadek w Kościele łacińskim na tych terenach dzisiejszej Polski, które w XIX w. były pod zaborem rosyjskim. W niezbyt zamożnej parafii, z dużym udziałem ludności zatrudnionej w PGR-ach (wtedy), wysiłek taki zasługuje na szczególne uznanie. A tak prezentuje się efekt owych prac -
cerkiew z zewnątrz: http://organista.republika.pl/www/horodlocerk.jpg
wnętrze: http://organista.republika.pl/www/horodlocerkiko.jpg
Cerkiew św. Mikołaja służy miejscowym łacinnikom jako kościół filialny, bywa też okazyjnie udostępniana prawosławnym – niestety, zwykle na pogrzeby miejscowych „ostatnich Mohikanów” tego wyznania. Aby umożliwić swym wiernym „oddychanie wschodnim płucem” Kościoła powszechnego, ks. Krukowski od czasu do czasu zaprasza do celebrowania Boskiej Liturgii duchownych greckokatolickich tradycji zarówno ukraińskiej, jak też i synodalnej (jak proboszcz z Kostomłot o. archimandryta Roman Piętka MIC czy wizytator apostolski dla grekokatolików na Białorusi o. archimandryta Sergiusz Gajek MIC). Po raz pierwszy nastąpiło to w roku 1988 – dla uczczenia Tysiąclecia Chrztu Rusi, gdy zaproszeni zostali greckokatoliccy seminarzyści z Lublina z ówczesnym opiekunem, o. Teodozjuszem Jankowem, bazylianinem. Trzeba podkreślić, że organizując takie uroczystości z udziałem ukraińskich duchownych i alumnów ks. Krukowski miał i ma na celu również budowanie dobrych stosunków polsko-ukraińskich. Biorąc pod uwagę, że ogromny odsetek jego parafian stanowią uciekinierzy lub przesiedleńcy z Wołynia oraz ich potomkowie, należy tym bardziej docenić wysiłki horodelskiego proboszcza – motywowane nie takimi rachubami czy poglądami politycznymi, a wiernością nauce ewangelicznej.
Ksiądz kanonik Henryk Krukowski, skromny proboszcz małej parafii w Hrubieszowskiem, w pełni zasłużył na nadanie mu złotego krzyża z ozdobami, czyli nagrody, którą nadaje biskup eparchialny lub patriarcha (arcybiskup większy) kapłanowi za szczególne zasługi dla Kościoła.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tekścik nr 2 zamieszczony został już chyba tylko na ekumenizm.pl - w każdym razie poszukiwania na kosciol.pl dały wynik negatywny:
 | Bł. Mikołaj Czarnecki - uroczystości w Horodle |
 Niemal dokładnie w 70. rocznicę poświęcenia tamtejszej cerkwi neounickiej przez ówczesnego wizytatora apostolskiego dla neounitów w II Rzeczypospolitej, bł. Mikołaja Czarneckiego (1884-1959), ikona Błogosławionego z jego relikwiami, przekazana horodelskiej parafii rzymskokatolickiej w czasie III spotkań transgranicznych w Korczminie (26.VIII.2006), zostanie uroczyście przeniesiona z kościoła parafialnego w Horodle do dawnej cerkwi, obecnie użytkowanej jako kościół filialny, ale odnowionej z zachowaniem wystroju wschodniego. Uroczystości rozpoczną się o 11.30 krótką modlitwą w kościele parafialnym (podominikańskim) pw. Matki Bożej Różańcowej i św. Jacka, po czym ikona z relikwiami bł. Mikołaja zostanie procesjonalnie przeniesiona do horodelskiej cerkwi. W cerkwi odprawiona zostanie Pontyfikalna Boska Liturgia św. Jana Chryzostoma, której przewodniczyć będzie Metropolita Przemysko-Warszawski Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, arcybiskup Jan Martyniak. Proboszczem parafii rzymskokatolickiej i głównym organizatorem obchodów jest ks. kan. Henryk Krukowski, pierwszy polski kapłan rzymskokatolicki odznaczony przez Metropolitę Przemysko-Warszawskiego UKGK złotym krzyżem z ozdobami. O tym niezwykłym duchownym, nadanym mu odznaczeniu, i zasługach ks. Krukowskiego w pielęgnowaniu tradycji wschodniochrześcijańskiej regionu i pojednania polsko-ukraińskiego serwis Ekumenizm.pl obszernie informował. Bł. Mikołaj Czarnecki (zdj.), urodzony 14 grudnia 1884 r. w Semakowcach (pow. Horodenka), wyświęcony na prezbitera 1909 r., po zdobyciu w Rzymie doktoratu z teologii dogmatycznej został ojcem duchownym i profesorem greckokatolickiego seminarium diecezjalnego w Stanisławowie (ob. Iwano-Frankiwśk). W 1919 r. wstąpił do greckokatolickiej odnogi Zgromadzenia Najśw. Odkupiciela (redemptoryści). Jako hieromnich (kapłan-zakonnik) tego zgromadzenia brał udział w akcji neounijnej na Wołyniu, gdzie greckokatoliccy redemptoryści utworzyli ośrodek w Kowlu (1926). W 1931 r. o. Mikołaj Czarnecki został biskupem tytularnym Lebedo i wizytatorem apostolskim dla neounitów (katolików obrządku bizantyjsko-słowiańskiego w odmianie rosyjsko-synodalnej) w Rzeczypospolitej Polskiej. Pełniąc posługę wizytatora apostolskiego, 20 kwietnia 1937 r. poświęcił w Horodle nową drewnianą cerkiew, przeznaczoną dla administrowanej przez oo. bazylianów parafii neounickiej.Po 17 września 1939 r. Sługa Boży Andrzej Szeptycki, metropolita halicki, mianował biskupa Mikołaja egzarchą Wołynia, Podlasia i Polesia. Aresztowany wraz z innymi hierarchami greckokatolickimi z terenu Ukraińskiej SRR w dniu 11 kwietnia 1945 r., po brutalnym śledztwie i pokazowym procesie zesłany został do łagru. Zwolniony w kwietniu 1956 r. jako śmiertelnie chory i wyczerpany, powrócił do Lwowa, gdzie włączył się aktywnie w działalność podziemnego Kościoła greckokatolickiego, m.in. wyświęcił ponad 10 kapłanów. Zmarł we Lwowie 2 kwietnia 1959 r. w opinii świętości, a jego grób na Cmentarzu Łyczakowskim w sposób żywiołowy otoczony został szczególnym kultem przez pozostających w „katakumbach XX w.” grekokatolików. Beatyfikowany przez Jana Pawła II podczas pielgrzymki na Ukrainę (Lwów, 27 czerwca 2001 r.). Na prośbę horodelskiego proboszcza, ks. Henryka Krukowskiego, ukraińska prowincja greckokatolickich redemptorystów przekazała dla parafii w Horodle cząstkę relikwii Błogosławionego, które umieszczone zostały w ramie specjalnie – i za darmo! – wykonanej dla tejże parafii ikony bł. Mikołaja. Twórcami ikony, a jednocześnie jej ofiarodawcami (w hołdzie dla postawy ks. Krukowskiego wobec grekokatolicyzmu i Ukraińców) są lwowscy artyści Lew i Andrzej Demianczukowie (ojciec i syn). Moment przekazania ikony ks. Krukowskiemu przez greckokatolickiego biskupa sokalskiego Michała Kowtuna uwieczniony został na stronie gazety lwowskiej. Niedzielne uroczystości dają szansę zapoczątkowania unikalnego zjawiska – dawna cerkiew, znajdująca się na terenach polsko-ukraińskiego pogranicza, użytkowana przez rzymskich katolików, staje się ośrodkiem kultu greckokatolickiego, ukraińskiego świętego. Kultu, który może z powodzeniem jednoczyć katolików obu tradycji, Polaków i Ukraińców, obywateli RP i Ukrainy. Oby tak się stało! -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | |
Subskrybuj:
Posty (Atom)